Wzorce promptów
Co mówić Konstruktorowi aplikacji AI i jak zakres, tryb i kontekst zmieniają odpowiedź.
Konstruktor aplikacji AI czyta z projektu więcej niż tylko Twoje słowa. Te wzorce wynikają z tego, co panel faktycznie robi z wiadomością, więc to samo zdanie może dać inny efekt zależnie od trzech rzeczy, które ustawiasz, zanim je wpiszesz.
Zakres decyduje, czego wolno mu dotykać
Zakres General oznacza, że cały otwarty projekt jest dozwolony. Zakres Node oznacza tylko to, co jest zaznaczone w drzewie. Przydaje się, gdy chcesz zamknąć zmianę w jednym komponencie, zamiast ryzykować odczyt całego projektu. Najpierw zaznacz cel, a potem opisz zmianę, zamiast nazywać cel w zdaniu.
General i Node to nie ta sama rozmowa. Wybierz zakres, zanim zaczniesz opisywać zmianę, a nie w jej trakcie.
Tryb decyduje, czy najpierw pyta
Auto stosuje zmianę od początku do końca. Plan bada i proponuje podejście, niczego nie dotykając, a potem czeka. Sięgnij po Plan, gdy żądanie może się skończyć na kilka sposobów (która tabela dostanie nowe pole, czy ekran stanie się nowym komponentem, czy dodatkiem do istniejącego), żeby zatwierdzić kształt przed zbudowaniem, a nie cofać go później.
Chipy kontekstu już mówią, co widzi
Pole tworzenia wiadomości pokazuje, czego użyje następna wiadomość: otwarty program, zaznaczenie w drzewie, gdy różni się od otwartego, i zaznaczony element UI, gdy karta UI jest otwarta. Nie powtarzaj tego, co chip już mówi, bo instrukcja jest zbędna, gdy jej temat jest już dołączony. Wyłącz chip dla jednej wiadomości, gdy chcesz, żeby asystent go zignorował, na przykład element UI wciąż zaznaczony z niepowiązanego powodu.
Zbuduj agenta, opisując zadanie, a nie prompt
Konstruktor ai_agent nie przyjmuje promptu systemowego, tylko cel: What should this agent do?,
na które odpowiadasz kilkoma zdaniami. Stąd Studio proponuje narzędzia, instrukcje i innych agentów,
których zadanie potrzebuje, a pełny plan widzisz, zanim cokolwiek zostanie zbudowane. Cel, który
zostawia realne luki (kto tego używa, na czym ma się opierać, co ma wytworzyć), dostaje najpierw
krótką listę pytań doprecyzowujących, każde z sugerowanymi odpowiedziami do wyboru lub edycji. Dołącz
materiały referencyjne tak, jak dałbyś człowiekowi coś więcej niż tytuł: dokument, który ma wytworzyć,
zrzut ekranu raportu, cennik, który musi przeczytać.
Gdy dajesz prompt agentowi, a nie człowiekowi
Skieruj agenta programistycznego połączonego przez MCP na projekt, zamiast pisać w panelu sam, a
prompt stanie się instrukcją dla tego agenta, a nie wiadomością do własnego asystenta Studio. Powiedz,
co budujesz, w terminach, które Przewodnik LLM po Studio już mu
daje: nazwij typ progu (component, table, get_data, javascript...) i pozwól, by własny wymagany
przepływ pracy agenta zrobił resztę: przeczytał pasujący temat przewodnika, pobrał działający
przykład, utworzył, zwalidował i dopiero wtedy zapisał. Agent, który już ma przewodnik, potrzebuje
celu, a nie samouczka składni xu-bind.