Promptpatronen
Wat je tegen de AI App Builder kunt zeggen, en hoe reikwijdte, modus en context het antwoord veranderen.
De AI App Builder leest meer uit het project dan alleen uit je woorden. Deze patronen komen voort uit wat het paneel echt met een bericht doet, dus dezelfde zin kan anders uitpakken afhankelijk van drie dingen die je instelt voordat je typt.
De reikwijdte bepaalt wat hij mag aanraken
Algemeen betekent dat het hele geopende project vrij speelveld is. Node betekent alleen wat in de boom is geselecteerd, handig zodra je een wijziging tot één component wilt beperken in plaats van het risico te nemen dat het hele project wordt gelezen. Selecteer eerst het doel en beschrijf dan de wijziging, in plaats van het doel in de zin te noemen.
Algemeen en Node zijn niet hetzelfde gesprek. Kies de reikwijdte voordat je de wijziging gaat beschrijven, niet halverwege.
De modus bepaalt of hij eerst vraagt
Automatisch past een wijziging van begin tot eind toe. Plan onderzoekt en stelt een aanpak voor zonder iets aan te raken, en wacht dan. Kies Plan als een verzoek op meerdere manieren kan uitpakken (welke tabel het nieuwe veld krijgt, of een scherm een nieuwe component wordt of een aanvulling op een bestaande), zodat je de vorm goedkeurt voordat hij is gebouwd in plaats van achteraf ongedaan te maken.
Contextchips geven al aan wat hij kan zien
De composer toont wat het volgende bericht gebruikt: het geopende programma, de selectie in de boom als die afwijkt van wat open staat, en het geselecteerde UI-element als het tabblad UI open is. Herhaal niet wat een chip al zegt: een instructie is overbodig zodra het onderwerp al is bijgevoegd. Zet een chip voor één bericht uit als je wilt dat de assistent hem negeert, bijvoorbeeld een UI-element dat nog geselecteerd is om een niet-gerelateerde reden.
Bouw een agent door de taak te beschrijven, niet een prompt
De ai_agent-builder neemt geen systeemprompt aan, maar een doel: Wat moet deze agent doen?,
beantwoord in een paar zinnen. Daarna stelt Studio de tools, de instructies en eventuele andere
agents voor die de taak nodig heeft, en zie je het volledige plan voordat er iets wordt gebouwd.
Een doel dat echte gaten laat (wie het gebruikt, waarop het moet leunen, wat het moet opleveren)
krijgt eerst een korte lijst verduidelijkende vragen, elk met voorgestelde antwoorden om uit te
kiezen of aan te passen. Voeg referentiemateriaal toe zoals je een persoon meer zou geven dan een
titel: het document dat het moet opleveren, een screenshot van het rapport, de prijslijst die het
moet lezen.
Als je een agent aanstuurt, geen persoon
Wijs een via MCP gekoppelde codeeragent naar een project in plaats van zelf in het paneel te typen,
en de prompt wordt een instructie aan die agent in plaats van een bericht aan de eigen assistent van
Studio. Zeg wat je bouwt in termen die de Studio LLM-gids
hem al geeft: noem het progtype (component, table, get_data, javascript...), en laat de eigen
vereiste workflow van de agent de rest doen: het bijpassende gidsonderwerp lezen, een werkend
voorbeeld ophalen, aanmaken, valideren en pas dan opslaan. Een agent die de gids al heeft, heeft het
doel nodig, geen les over de syntaxis van xu-bind.