Μετάβαση στο περιεχόμενο
Επαληθεύτηκε

Μοτίβα μηνυμάτων

Τι να πείτε στον AI App Builder, και πώς το εύρος, η λειτουργία και το πλαίσιο αλλάζουν την απάντηση.

Ο AI App Builder διαβάζει περισσότερα από το έργο παρά μόνο από τα λόγια σας. Αυτά τα μοτίβα προέρχονται από το τι κάνει πραγματικά το πάνελ με ένα μήνυμα, οπότε η ίδια πρόταση μπορεί να αποδώσει διαφορετικά ανάλογα με τρία πράγματα που ορίζετε πριν την πληκτρολογήσετε.

Το εύρος αποφασίζει τι επιτρέπεται να αγγίξει

Το εύρος Γενικά σημαίνει ότι ολόκληρο το ανοιχτό έργο είναι διαθέσιμο. Το εύρος Node σημαίνει μόνο ό,τι είναι επιλεγμένο στο δέντρο, χρήσιμο όταν θέλετε μια αλλαγή περιορισμένη σε ένα στοιχείο αντί να ρισκάρετε ανάγνωση σε όλο το έργο. Επιλέξτε πρώτα τον στόχο και μετά περιγράψτε την αλλαγή, αντί να κατονομάσετε τον στόχο μέσα στην πρόταση.

Η αλλαγή εύρους ξεκινά νέα συνομιλία

Τα General και Node δεν είναι η ίδια συνομιλία. Διαλέξτε το εύρος πριν αρχίσετε να περιγράφετε την αλλαγή, όχι στη μέση.

Η λειτουργία αποφασίζει αν ρωτά πρώτα

Το Αυτόματο εφαρμόζει μια αλλαγή από άκρη σε άκρη. Το Σχέδιο ερευνά και προτείνει μια προσέγγιση χωρίς να αγγίξει τίποτα, και μετά περιμένει. Καταφύγετε στο Σχέδιο όταν ένα αίτημα μπορεί να καταλήξει με διάφορους τρόπους (ποιος πίνακας παίρνει το νέο πεδίο, αν μια οθόνη γίνεται νέο στοιχείο ή προσθήκη σε υπάρχον), ώστε να εγκρίνετε το σχήμα πριν χτιστεί αντί να το αναιρείτε μετά.

Τα chips πλαισίου ήδη λένε τι μπορεί να δει

Ο επεξεργαστής μηνύματος δείχνει τι θα χρησιμοποιήσει το επόμενο μήνυμα: το ανοιχτό πρόγραμμα, την επιλογή στο δέντρο όταν διαφέρει από ό,τι είναι ανοιχτό, και το επιλεγμένο στοιχείο UI όταν είναι ανοιχτή η καρτέλα UI. Μην επαναλαμβάνετε ό,τι δηλώνει ήδη ένα chip, μια οδηγία είναι περιττή μόλις το αντικείμενό της είναι ήδη συνημμένο. Απενεργοποιήστε ένα chip για ένα μόνο μήνυμα όταν θέλετε ο βοηθός να το αγνοήσει, για παράδειγμα ένα στοιχείο UI που παραμένει επιλεγμένο για άσχετο λόγο.

Φτιάξτε έναν πράκτορα περιγράφοντας τη δουλειά, όχι ένα μήνυμα

Ο builder ai_agent δεν παίρνει system prompt, παίρνει έναν στόχο: What should this agent do?, που απαντιέται σε δύο προτάσεις. Από εκεί το Studio προτείνει τα εργαλεία, τις οδηγίες και κάθε άλλο πράκτορα που χρειάζεται η δουλειά, και βλέπετε ολόκληρο το σχέδιο πριν χτιστεί οτιδήποτε. Ένας στόχος που αφήνει πραγματικά κενά (ποιος το χρησιμοποιεί, από τι πρέπει να αντλεί, τι πρέπει να παράγει) παίρνει πρώτα μια σύντομη λίστα διευκρινιστικών ερωτήσεων, καθεμία με προτεινόμενες απαντήσεις για να διαλέξετε ή να επεξεργαστείτε. Επισυνάψτε υλικό αναφοράς όπως θα δίνατε σε έναν άνθρωπο κάτι παραπάνω από έναν τίτλο: το έγγραφο που πρέπει να παράγει, ένα στιγμιότυπο της αναφοράς, τον τιμοκατάλογο που πρέπει να διαβάσει.

Όταν δίνετε οδηγίες σε πράκτορα, όχι σε άνθρωπο

Κατευθύνετε έναν πράκτορα κώδικα συνδεδεμένο μέσω MCP σε ένα έργο αντί να πληκτρολογείτε εσείς στο πάνελ, και το μήνυμα γίνεται οδηγίες προς αυτόν τον πράκτορα αντί για μήνυμα προς τον δικό του βοηθό του Studio. Πείτε τι φτιάχνετε με όρους που ο οδηγός LLM του Studio ήδη του δίνει: κατονομάστε τον τύπο prog (component, table, get_data, javascript...), και αφήστε την απαιτούμενη ροή εργασίας του ίδιου του πράκτορα να κάνει τα υπόλοιπα: να διαβάσει το αντίστοιχο θέμα του οδηγού, να φέρει ένα λειτουργικό παράδειγμα, να δημιουργήσει, να επικυρώσει, και μόνο τότε να αποθηκεύσει. Ένας πράκτορας που έχει ήδη τον οδηγό χρειάζεται τον στόχο, όχι ένα μάθημα για τη σύνταξη του xu-bind.