Przejdź do treści
Zweryfikowano

JavaScript

Prawdziwy kod JS, kompilowany przy zapisie, dla logiki, której nie wyrazi program deklaratywny.

Program JavaScript przechowuje prawdziwy kod źródłowy w scriptData.value, to furtka dla logiki, której nie wyrażą deklaratywne programy Pobierz dane, Ustaw dane ani Batch. Kompiluje się przy zapisie (save_prog uruchamia ten sam build co Studio i zwraca data.compile, czyli { ok: true, dependencies } lub { ok: false, error }) i działa z prawdziwym API dla pól, tabel i zdarzeń, a nie tylko dla elementu DOM.

Właściwości

Kontrakt wykonania

Kod to zwykłe ciało funkcji asynchronicznej, bez export i bez opakowania, uruchamiane tak:

js
async function (params, xu, SESSION_ID, SESSION_OBJ, jobNoP, $container, func, glb, APP_OBJ, evt) {
  /* your source */
}

params to już obliczone parametry wywołującego. xu to API środowiska uruchomieniowego: pola, wiersze bazy danych, zdarzenia, HTTP. await działa swobodnie, bo opakowanie jest asynchroniczne. Cudzysłowy są tu dozwolone, w przeciwieństwie do wartości atrybutu xu-script.

Odczyt i zapis tabeli

js
const raw = await xu.get_field_value(`rows_json_v`);
const rows = typeof raw === `string` ? JSON.parse(raw || `[]`) : raw || [];
for (const row of rows) {
  await xu.dbs_create(`392_tbl_…`, { CNT_Name: row.name || `` });
}
// dbs_read resolves to an ARRAY of { id, value } rows, the row id on .id, fields under .value.
const all = await xu.dbs_read(`392_tbl_…`, {}, [], null, 999);
await xu.set_field_value(`saved_rows_v`, all.map((r) => ({ row_id: r.id, name: r.value?.CNT_Name || `` })));

Metody dbs_* przyjmują _id tabeli, nigdy jej nazwę. Projekcja fields w dbs_read jest opcjonalna: [], wartość domyślna, zwraca wszystkie pola, a lista identyfikatorów pól zwraca tylko te pola.

Przekazywanie danych: pola, nie parametry

call_native_javascript nie oblicza opakowań parametrów {value, fx}, więc skrypt wywołany w ten sposób dostaje dosłowne obiekty {value: "", fx: "@field"}, a nie rozwiązane wartości. Niezawodny wzorzec: wywołujący najpierw wkłada dane do pola (krok update lub pole wprowadzania z xu-bind), wywołuje skrypt z pustym parameters: {}, a skrypt odczytuje je przez xu.get_field_value i odpowiada przez xu.set_field_value. Wywołanie z innego skryptu wygląda inaczej: parametry xu.call_javascript(prog_id, {...}) docierają tak, jak zostały przekazane.

Wywoływanie programu JavaScript

Przykład krok po kroku

Zadeklaruj parametry

Wpisy progFields stają się nazwami argumentów funkcji opakowującej, w kolejności wywołania.

Napisz treść

Zwykłe ciało funkcji asynchronicznej, zwróć wartość przez return, jeśli odczyta ją call_evaluate_javascript.

Wywołaj i sprawdź compile.ok

Po save_prog sprawdź data.compile.ok, nieudana kompilacja nadal zapisuje dokument, dołączając build_error.

Utwórz węzeł JavaScript w sekcji Programy, napisz kod w edytorze kodu, dodaj parametry w siatce Pola. Zapis kompiluje ponownie automatycznie, a błędy pojawiają się w edytorze.

xml
<meta lang="json5">
{
  id: "normalize_student_name",
  menuTitle: "Normalize Student Name"
}
</meta>

<params lang="json5">
{
  in: { raw_name_in: "string" },
  out: { normalized_name_out: "string" }
}
</params>

<code>
return (@raw_name_in || "")
  .trim()
  .split(/\s+/)
  .filter(Boolean)
  .map(part => part.charAt(0).toUpperCase() + part.slice(1).toLowerCase())
  .join(" ");
</code>
json
{
  "properties": { "menuType": "javascript", "menuName": "Slugify Name", "fileExtension": "js" },
  "scriptData": { "value": "return name.toLowerCase().replace(/[^a-z0-9]+/g, '-');", "dependencies": [] },
  "progFields": [
    { "id": "b2c3d4e5-…", "data": { "field_id": "name", "type": "virtual" }, "props": { "fieldType": "string" } }
  ]
}